فرج‌الله سلحشور کارگردان سریال «یوسف پیامبر» در گفتگو با حیات گفت: دفاع مقدس یک تابلو و آیینه تمام‌نما از ملت انقلابی و مسلمان ایران است که از عملکرد ملت سرچشمه می‌گیرد، سینما تابلو و یا آیینه‌ای از ملت ایران و بازتاب اعمال، اعتقاد و رفتار مردم ایران نیست بلکه سینما پدیده‌ای است که با ایمان و عقیده، شجاعت و ایثار ملت‌ها در تضاد است نه فقط با ملت ایران.وی هدایت سینما را به سمتی دانست که فرهنگ‌های ملتها را از بین ببرد و  افزود: در این حرکت فرهنگ غرب و صهیونیست جایگزین می‌شود. در حالی که دفاع مقدس فرهنگ ایمان و اعتقاد ماست به همین دلیل است  که این دو هرگز نمی‌توانند در خدمت یکدیگر باشند.سلحشور درباره آثار دفاع مقدسی هم که تا امروز خلق شده‌اند، اضافه کرد: این آثار توسط بچه مسلمان‌ها و مومنانی که خودشان جزء رزمندگان بودند تولید شده است در غیر این صورت از سینماگرانی که با دفاع مقدس بیگانه هستند و با انقلاب و اسلام بیگانه هستند تا به حال کسی اثر جنگی و دفاع مقدسی ندیده است مگر اینکه ضد جنگ باشد.کارگردان سریال «حضرت موسی(ع)» در ادامه به جشنواره فیلم فجر که نمادی از فیلم‌های انقلابی است اشاره کرد و گفت: اینکه امسال در جشنواره فیلم فجر آثار دفاع مقدسی و ارزشی  نداریم  یک امر طبیعی است. ما آثار واقعا دفاع مقدسی در سالهای گذشته هم نداشتیم و در جشنواره امسال آن تعداد هم از بین رفته است.وی خاطر نشان کرد: علت حضور فیلم‌های دفاع مقدسی در دوران گذشته فیلم فجر به دلیل این بود که خود کارگردانان ارزشی، از رزمنده‌ها و بچه‌های جنگ بودند و براساس دغدغه‌های خود فیلم‌ها را تولید می‌کردند.سلحشور تصریح کرد: این افراد عضوی از خانواده سینما هستند اما جوهره ‌شان از سینما نیست. اینها افراد انقلابی و مذهبی هستند اینها در جنگ حضور داشتند و سختی کشیدند تا توانستند صحنه‌های آن روزگار را در آثار خود به نمایش بگذارند.وی درخصوص فضای هیئتها در دوران دفاع مقدس گفت: در حال حاضر شاید مقداری از کمیت هیئت‌های محلی کمتر شده باشد و هیئت‌های بزرگ پا گرفته باشد. اما اکثر این افراد و رزمندگان بچه هیئتی و سینه‌زن و عاشق امام حسین(ع) بودند و زمانی که به جبهه می‌رفتند هدفشان احیای فرهنگ عاشورا بود.سلحشور با بیان اینکه همین رزمندگان دوران دفاع مقدس ، ایران را به کربلا تبدیل کرده بودند،‌ گفت: در دوران جنگ هم که رزمنده‌ها به هیئت می‌رفتند همان اشک و آه و گریه و فریاد وجود داشت این بار در یک سطحی بسیار عمیق‌تر؛ برای اینکه شاید در هیئت‌ها آدم به زبان بگوید و حسین حسین(ع) کند اما کسی که به جبهه رفته تا جانش را بدهد دیگر آنجا زبانی نیست آنجا دل حرف می‌زند تا با تمام وجودش حسینی شود و عزاداری آنجا رنگ و بوی دیگری داشت.کارگردان و بازیگر فیلم های دفاع مقدس اظهار داشت: نوحه خوانی در زمان دفاع مقدس اصلا حرفه ای نبوده و تنها کسی که ریتمی بلد بود می‌آمد و نوحه و روضه می‌خواند اما چون همان نوحه از دل بر می‌خاست واقعا رزمنده‌ها را ماورایی می‌کرد.